Tren Gelir, Hoş Gelir

Ateşten bir oyun bu.
Belli değil,
Ne başı ne sonu.

Beklentiler bir yandan,
Tartar insanı
Zaman öte yandan.

Hayat,
Bakmak gibidir
Kendine aynada.

Karşıdan geleni,
Görebilirsin ancak
Geçtiğinde arkana.

Ve farkındalık gelir
Ağır aksak,
Yavaş yavaş..

Tren seni bırakıp,
Başladığında
Yeni bir yolculuğa...

Özür dilemek yetmez,
Hareket etmek gerekir
Ama artık çok geçtir.

Hemen akla
Şu düşünce gelir:
Bir sonraki tren,
Hiç gelmeyecektir.

Ölene kadar her gün yeni bir şans geçecek elimize ve bu şansların hiç birini kullanamayacağız toplumsal yargılar nedeniyle; bize atanmış roller nedeniyle... Doğaçlama yapmayı öğrenene kadar bize verilen aynalardan izlemeye devam edeceğiz dünyayı; nihayetinde gece treni de gelecek ve bizi karanlıkta kucaklayıp götürecek. Peki ya sonra? İlk soracağınız soru ne olacak; neden? Kendimizi bu kadar sıkmasak, yaşanması gereken şeyleri yaşasak belki de kaçıracağımızı düşündüğümüz şeyleri daha sıkı tutmayı öğreniriz; yansımalara değil gerçeklere bakmayı öğreniriz.... Fotoğraflara değil, hayatın kendisine bakmayı öğreniriz belkide..

• Photographer

  Can Berkol

• Location

  Spain, Barcelona

• Assignments & Events

  Not Available

• Models

  Melis Oğuz

• Styles

  Portraits, Streetscapes

• Tags

  make-up, woman

• Equipment

  Carl Zeiss 28mm f/2.8
  Leica M9

• Shooting Specs.

  Date Published: September 11, 2011
  Date Taken: September 01, 2011
  Aperture: f/2.8
  Shutter Speed: 1/12
  ISO: 250
  Focal Length: 28 mm
  

• Post-Processing

  Vignetting increased; colors slightly desaturated.

• Notes

  Still thinking, still trying to identify, still trying to understand.